Ik blijf vinden dat één van de meest fascinerende aspecten van de Russische samenleving het vervoer is. Het lijkt namelijk alsof de Russen op dit gebied geen enkele angst kennen, of simpelweg geen gevaar wìllen zien. Ik ken maar heel weinig Russen die in de auto een veiligheidsgordel dragen, tenzij een controlepost van de politie gepasseerd wordt- dan hangen ze ‘m voor de vorm even om. Ook kinderen laat men rustig spelen op de achterbank zoals nu Jaroslav van 8 die met zijn plastic robots tekenfilm gevechten naspeelt. Ik weet nog dat toen hij een baby was en ik voorin de Mercedes van zijn ouders zat, men hem in een rompertje bij me op schoot zette. Ik kon het beeld maar niet van me afzetten hoe hij uit mijn handen door de vooruit zou vliegen als we een botsing zouden krijgen.
Vandaag zijn we onderweg naar een meer in de bossen om te gaan zwemmen. Families spreiden op de open plekken patchwork dekens uit en verzamelen afgebroken takken voor vuurtjes waarop worstjes en shashlik worden geroosterd. Ook wij zoeken een plekje tussen de zwartgeblakerde kringen van oude vuurtjes en bergjes achtergelaten afval. De lucht is gevuld met het gedempte geluid van autoradio’s, spelende kinderen en vrouwen die kreetjes slaken als ze het koude water van het meer ingaan. Op ons kleedje verorberen we een hele watermeloen en spelen het kaartspel doerak (idioot). Maar het duurt niet lang voor dit zomerse geroezemoes wreed wordt verstoord… Een aantal mannen in camouflage outfits is aan de overkant bezig twee jetski’s te water te laten. Algauw scheuren ze over het meer, tussen de zwemmende mensen. Twee meisjes peddelen op een luchtbed zo dicht mogelijk naar de waterscooters toe en gillen naar de mannen dat ze meer golven moeten maken. De macho’s geven daaraan natuurlijk graag gehoor en racen steeds rakelings langs het blauwe luchtbedje. Ook dit keer lijk ik de enige te zijn die bijna wacht op een ongeluk. Ik begin me ineens te beseffen dat de overvloed aan Nederlandse verkeersregels me eigenlijk alleen maar banger heeft gemaakt.
Tegen de avond zetten Alla en Oleg me op de trein terug naar de boerderij in Lezje. `Dag tante!’ roept Jaroslav en hij zwaait tot de auto om de hoek van de straat verdwijnt. Diverse verkopers zijn ook de trein ingestapt. Er is een vrouw van middelbare leeftijd die op een luide vlakke toon verkondigd wat ze in de loodzware tas bij zich heeft: eigengemaakte jam, chips, cola en ijs. Een energieke man met grijs haar deelt hier en daar stapels illegaal gekopieerde dvd’s uit die hij na vijf minuten zonder iets te zeggen weer ophaalt. Een man met Aziatisch uiterlijk staat aan de andere kant van de wagon van alles uit te vouwen: theedoeken, nachtjaponnen en plastic posters met kitscherige taferelen. Aangekomen in Mga loop ik richting de officiële spoorwegovergang, maar als ik achterom kijk zie ik dat de meeste mensen achter de vertrekkende trein gewoon vanaf het perron het spoor opspringen om over te steken…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten