Tien jaar geleden zijn we door Lena aan elkaar voorgesteld. `Dit is Julia, mijn zusje, ze heeft problemen’. Om die reden werd Julia tijdelijk op de boerderij in het gehucht Lezje ondergebracht, waar ik zelf in verband met een liefdadigheidproject terecht was gekomen. Door de taalbarrière sijpelde pas langzaam door om wat voor problemen het eigenlijk ging: Julia was lui, verslavingsgevoelig en opstandig. Ze kwam de ene keer straalbezopen thuis, dan weer met een blauw oog en een bloedneus en soms helemaal niet… Op haar onderarmen begonnen verdachte littekens zichtbaar te worden en al haar tanden misten een stukje omdat ze er flesjes bier tussen open beet. Ze had een groot rond gezicht met felle blauwe ogen. Een echt straatkatje.
In de tien jaar die zijn verstreken heeft Julia een zoon en een dochter gekregen van twee verschillende vaders. Nu zit ze in de gevangenis. Ze is verslaafd geraakt aan heroïne en moet vijf jaar zitten voor het bezit van de drug. De vader van het oudste kind is verdwenen, de vader van de jongste is zelf verslaafd. Heroïne is in Rusland gemakkelijk te krijgen omdat het over land vanuit Afghanistan wordt ingevoerd en gemixt met goedkopere middelen op de markt wordt gebracht. `Soms voelt het alsof ik helemaal geen zusje heb, verzucht Lena, alleen een probleem…’ Op hulp van de Russische overheid hoeft ze namelijk niet te rekenen. Lena en haar moeder vangen dus zo goed als dat kan de twee kinderen op. Maar omdat de oma van ellende zo nu en dan zelf naar de fles grijpt, gaan de kinderen van het ene huis naar het andere. Ze hebben nooit een normaal gezinsleven gekend en de kans is groot dat ook zij de `traditie’ zullen voortzetten. `It’s Russian culture’ glimlacht Lena verdrietig…
De kinderen is verteld dat hun moeder erg ziek is, en daarom verblijft in een sanatorium. Maar Vanja, het oudste zoontje is al acht en begint in de gaten te krijgen dat er meer aan de hand is. Als ik hem ontmoet, een mager jongetje met dezelfde grote helderblauwe ogen als zijn moeder, vertel ik hem dat ik haar nog gekend heb. `Oh ja?’vraagt hij wantrouwend en plant zijn handjes in zijn zij. `Hoe heet ze dan?’
Julia heeft als ze vrijkomt zelfs geen diploma om op terug te vallen. Ze heeft aangekondigd dat ze op basis van goed gedag strafvermindering probeert te krijgen en dan haar opleiding wil afronden. Dit kan ook binnen de gevangenis, maar daar is eveneens geen enkele vorm van overheidssteun mee gemoeid. Julia had bij het laatste bezoek niet eens de woorden gehad om Lena te vertellen hoe zwaar het leven in de gevangenis haar viel. `Denk je dat ze haar leven nu echt gaat beteren?, vraag ik. Lena trekt haar wenkbrauwen op. Het blijft stil…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten