Vanavond wordt ik voorgesteld aan nieuwe Russen. Nieuw in de zin dat ik ze nog niet kende, maar ook worden met de term Nieuwe Russen de welgestelde Russen aangeduid die rondrijden in Westerse auto’s en jaarlijks op vakantie kunnen naar het buitenland. Het echtpaar, Pasja en Tatjana, woont weliswaar in de bekende betonnen flats maar hun appartement is strak ingericht met een slaapkamer in Japanse stijl en in iedere kamer een grote breedbeeldtelevisie. Tatjana heeft een tafel vol luxe etenswaren voor ons klaargezet. Zalm, kaviaar, ingemaakte haring, blini’s (Russische flensjes), eieren gevuld met paddestoelen, room, salade met garnalen en avocado en gevulde paprika’s passen maar net tussen de borden die eromheen zijn opgesteld. Pasja bewijst zichzelf als een uitstekend gastheer door de glazen met wodka en vruchtensap na iedere slok die we nemen weer tot het randje vol te schenken.
Tegen de tijd dat we al rozig achterover leunen komt de oudste zoon van het echtpaar met zijn kersverse vrouw binnen. Een maand geleden zijn ze getrouwd en vol trots presenteert Ira, de bruid een dvd met een montage van de huwelijksbeelden. Het stel heeft in Londen een concert van Coldplay gezien en kent alle nummers van de groep. Hun `eerste dans’ hebben ze dan ook ingestudeerd op het nummer `How long’. Toch druipt de reportage in mijn ogen van de Russische kitscherigheid. De camera’s zweven in een hysterisch tempo door het publiek, waarbij de twee cameramannen regelmatig elkaar vol in beeld hebben. Vooraan zit de trotse Tatjana in een enorme witte bondstola met daarnaast vriendinnen van de bruid in felgekleurde satijnen jurken met strikken en ruches. Na het jawoord blaast een rookmachine rook en zilversnippers de zaal in, dit alles onder begeleiding van nog meer Coldplay muziek. In het laatste shot zien we tenslotte een avondlucht met silhouet van het bruidspaar waarin ze allebei een kleine revolver in hun hand houden.
`Wij vinden alles in het Westen beter,’ vertellen ze hun buitenlandse gast (ik dus) `Alles is zo… geordend en in Rusland is alles gewoon… tja, vies!’ Ik kan niet anders dan ze daarin gelijk geven. Of dit het leven leuker maakt is een tweede. Op mij komt die Westerse vooruitgang na een tijd in Rusland altijd heel gekunsteld over. In de straat van Lena en Ilia is pas een pompstation geopend. Vanuit het Russische weggetje met houten huisjes roestige Lada’s hard toeterend rakelings langs zwalkende dronkelappen scheuren sta je ineens in een fris geventileerde winkel waar een rustig vioolmuziekje speelt en verpakte producten kaarsrecht geordend in de schappen staan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten