Kerk

Als ik kom aanlopen tussen de betonnen flats in het centrum van Otradnoe worden juist de klokken van de kerk geluid voor de zondagsdienst. Ik knoop een hoofddoek om en sla een kruis voor het naar binnengaan om niet meteen al uit de toon te vallen. Binnen heeft zich al een enkele man en een groep oude vrouwtjes verzameld. Velen zijn slecht ter been en leunen zwaar op een wandelstok. Ik zie zelfs een oudje waarbij het rechterbeen bij de knie in een hoek van 45 graden naar binnen knikt, het is ronduit verbijsterend dat ze nog kan lopen. Ook zijn er vandaag opvallend veel moeders met kleine kinderen op de arm, waarvan vooral de meisjes er in hun jurkjes en hoofddoekjes schattig uitzien. In afwachting van de priester lopen zij de kerk rond, steken wassen kaarsjes aan en kussen de verschillende iconen aan de muur. Allen bekruisigen zich veelvuldig.

Omdat het gebouw oorspronkelijk een andere functie heeft gehad zijn alle kerkelijke attributen er pas later in aangebracht: de iconen langs de wanden, de grote gouden kandelaars en het houten wandje dat de kerk scheidt van de geweide ruimte erachter. In het plafond branden een aantal tl-buizen in verschillende tinten, een paar ontbreken er compleet. Ik ben precies op tijd. De priester, vader Vasiliev, zet zojuist de deurtjes in het midden van de afscheidingswand open en groet de toegestroomde kerkgangers, die in een beweging voor hem buigen als een korenveld waar de wind doorheen gaat. Enkele oudjes kussen zelfs op hun knieën de grond. Het vrouwtje met het geknikte been wordt door haar buurvrouw zuchtend en steunend overeind geholpen.

Vader Vasiliev begint aan een omslachtig ritueel waarbij een groot kruis en twee met goud beslagen boeken verschillende malen worden gekust en rond het altaar gedragen. Hij wordt geholpen door een puber die als taak heeft op bepaalde momenten een grote brandende kaars en een vaatje wierrook van de geweide ruimte in de kerk te brengen en weer dan terug. Het is een chagrijnig kijkende blonde jongen die op zijn Nikes achter de priester aansloft. Het koor bestaat in dit kleine lokale kerkje uit slechts drie vrouwen, die toch een hemels klinkend gezang weten voort te brengen. Steeds als het woord God valt slaat iedereen een kruis en buigt, de fanatieke oudjes gaan hierbij steeds met verkrampte gezichten op de knieën. Tot besluit van de ruim twee uur durende dienst krijgen de moeders en kinderen met een gouden lepel uit een gouden beker het een of ander op hun tong gelegd. Dan is er thee moet koekjes voor iedereen. Ik ben inmiddels herkend door de dirigente van het koortje; met een engelachtige glimlach leidt ze me naar de tafel en lispelt: Drink! Eet! Prijs de heer!