Steeds opnieuw ben ik betoverd door het prachtige licht in de stad St Petersburg. Het is net alsof hier, zo dicht bij de Noordpool, de zon helderder straalt en de luchten blauwer zijn. Het centrum van St Petersburg bestaat voornamelijk uit classicistische gebouwen die, geverfd in zachte pasteltinten het zonlicht genadeloos terugkaatsen. Midden door de stad loopt de rivier de Neva, waar men graag langs de kade flaneert. Matrozen in opleiding die op verlof zijn lopen in volledig uniform aan de arm van hun trotse moedertjes door het centrum. Groepjes soldaten, ook in uniform, marcheren in formatie over de pleinen. Aan de rand van de vele stadsparken staan potige boeren met aapjes, roofvogels of berenwelpjes op de arm, waarmee men zich lachend laat fotograferen. Het is soms werkelijk alsof je in een roman van één van de oude meesters rondwandelt.
Maar natuurlijk zijn ook in St Petersburg nieuwe tijden aangebroken. Een plaats waar ik graag lunch is de Mc Donalds in een zijstraat van Nevski Prospect. Niet vanwege het eten natuurlijk, maar vanwege de zonderlinge moderne Russen die je er aantreft. Eerst zit ik naast een in het zwart geklede jongen met een grote tatoeage in zijn nek wiens gezicht op alle mogelijke plaatsen is gepierced. Tegenover ons zit een Russische toeriste met een duizelingwekkend laag decolleté, opgeblazen geverfde lippen en lang krullend haar waarop ze scheef een matrozenpetje heeft gezet. Een meisje met kaalgeschoren hoofd vraagt of ze nog naast me kan zitten. Ik schuif op. Even later komt haar vriendin, ook met kaal hoofd, aangelopen met een blad met burgers en frietjes. Als ze gaat zitten zie ik opeens dat beiden een regenboog oorbel in één oor dragen. `Your girlfriend?’ vraag ik. `Yes’ antwoord het meisje aangenaam verbaasd `How do you know?’. Ik vertel dat ik uit Amsterdam kom en homostellen daar de normaalste zaak van de wereld zijn. Hier niet, zegt het meisje, “They don’t understand”. De verhalen over de moeizaam verlopende Gayparade in Moskou zijn natuurlijk algemeen bekend. Het andere meisje verteld dat de politiek het evenement totaal niet serieus neemt. Toen de aanvraag voor de parade binnenkwam, schijnt een van de ministers te hebben voorgesteld het te laten samenvallen met de Dag van de VDV- Parachutisteneenheid, de meest meedogenloze soldaten in het Russische leger. Hij vond het zelf een erg goede grap.
Ik neem afscheid van het stelletje en wandel verder langs Nevski Prospekt. Het valt me op dat voor alle toeristische trips een boottochtjes in het- voor de meeste toeristen onleesbare- Russisch wordt geadverteerd. Een welwillender houding zou het verwesterlijken absoluut bespoedigen, maar het is de vraag of Rusland wel wil…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten