`Speel nog een romance, daar houdt Anna Dmitrievna zo van’ dringt de Russisch Duitse Lina aan bij de vriend die ze heeft uitgenodigd. Otto tokkelt de eerste akkoorden op zijn gitaar en zet een melancholisch lied in. Met tranen in haar ogen en trillende stem neuriet de oude Anna het lied mee. `Dank jullie wel. Ach, wat ben ik blij dat jullie er zijn…’ zucht ze na afloop. Het is haar verjaardag, en op de leeftijd van 75 heeft Anna blijkbaar niemand meer die zich in het bijzonder voor haar interesseert. Wij, de gasten van buitenaf en Vera en Slava, die toevallig dit jaar in Lezje werken, zijn degenen die met een glas `Sovjietskoe Sjampanskoe’ op haar toasten.
Het feestmaal is er niet minder om. Toen ik vanochtend na een treinreis van een uur en een even lange hobbelige busrit, waarvoor ik twee keer 50 cent kwijt was, op de boerderij aankwam, was de oude Anna in de keuken al volop in de weer met het braden van kippenpootjes en drjaniki, aardappelkoekjes. `Ach, mijn goeie!’ riep ze uit en toen ze me zag. Ze vroeg mij de Russische oliviyé-salade te maken, waarvan ik gelukkig het recept kende. Gekookte aardappelen, wortels en eieren, groene paprika’s, verse augurken uit de tuin en worst- dit alles in kleine blokjes gesneden wordt op smaak gebracht met ui en dille ten slotte overgoten met een hele pot mayonaise. Vervolgens krijg ik nog de opdracht om schalen met plakjes kaas, worst en zalm te snijden. Als alles op tafel klaarstaat wachten in haar kamer op de andere gasten.
De muren van Anna’s kamer zijn lang gleden met gebloemd behang bekleed. In een glazen kast staan door elkaar het mooie servies met gouden randjes, potjes met medicijnen en kleine iconen. Het ruikt er altijd zurig naar opgedroogd zweet in te lang niet gewassen kleding. Anna heeft haar enige mooie jurk gestreken en haar grijze haar netjes opzij gekamd. Haar slechte heup vastgrijpend laat ze zich zakken op een krukje en vraagt mij haar bh los te maken en haar rus te krabben met een haarborstel. Ze heeft de dag ervoor een traditionele behandeling met brandnetels gehad…
Als de waakhond aanslaat zien we buiten de zestigjarige Otto energiek uit zijn auto springen. Hij wordt gedwee gevolgd door twee meisjes van begin twintig, waarvan er één zijn vrouw blijkt te zijn. De meisjes vinden al snel hun weg in de keuken en snijden een meegebrachte watermeloen en nog wat verse augurken in hapklare stukken. We gaan aan tafel, brengen om de beurt een toast uit op Anna en eten tot we niet meer kunnen. Dan pakt Otto zijn gitaar en begint Russische romances te spelen die voor de eenzame afgeleefde boerin een waar geschenk zijn. Ze sluit haar betraande ogen en denkt vast terug aan de jaren op de kolchoz met haar overleden man…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten