Hoe zijn de Russen te typeren? De vrouwen, weliswaar met bleke pukkelige gezichten, zijn altijd elegant, opgemaakt, geverfd haar en op hoge hakken. De meeste mannen zijn te omschrijven als onbehouwen macho’s, met vooruitstekende kin en een grove manieren. Het tweede type man is hiervan de tegenpool; intelligent, maar bleek, mager en ziekelijk zwak.
Mijn beste vrienden hier, drie getrouwde stellen, verschillen duidelijk van elkaar. Lena en Ilia, mijn gastheer en –vrouw, zijn het meest traditioneel ingesteld. Ze hebben al hun geld gestoken in het kopen van een `echt huis’, zijn plichtsgetrouwe en vooraanstaande leden van de kerk en doen de dingen graag `zoals het hoort’. Zo houden zij de mannen- en vrouwen taken in huis strikt gescheiden, wat betekent dat Lena kookt, maar Ilia wordt geroepen om de zware pannen te komen afgieten. Mijn verblijf is door hen tot in de puntjes verzorgd en uitgestippeld. Als ik op een middag een flink stuk ga wandelen wordt ik al snel gebeld door Ilia met de mededeling dat hij me met de auto komt halen, omdat hij het hele eind teruglopen te ver voor me vindt. Lena schept thuis net op van een Armeense stoofschotel en levert meteen commentaar als ik er smetana (een soort zure room) bij wil eten. Ook wit brood (baton) mag ik er niet bij eten, want bij dergelijke gerechten hoort gleb (donker of `zwart’ brood). Ilia verjaagd met een hoofdknikje zijn dochter van de luie stoel voor de tv, zakt daarin onderuit en wordt vervolgens bediend met stoofschotel en bier.
De andere twee stellen, Pavel en Julia en Ala en Oleg, bewonen krappe communistische flatjes in het centrum van Otradnoe. Ala en Oleg zijn de materialisten van het stel. Ze hebben beiden een goed betaalde baan en hoewel hun flatje slecht een krappe 60m2 meet, staan er twee grote flatscreens, drie computers en een enorme verzameling dvd’s in uitgestald. Sinds ze een zoon hebben is het appartement nog krapper bemeten en slapen ze zelf op een uitklapbaar bed dat ’s avonds achter een grote spiegelwand in de woonkamer te voorschijn komt.
Pavel en Julia zou je misschien de idealisten kunnen noemen. Pavel is bezig priester te worden en brengt veel tijd door in de kerk. Julia is kleuterjuf, slecht betaald werk dat ze echter met veel liefde doet. Het grootste probleem in dit gezin zijn de financiën. Vanwege Pavels positie in de kerk hebben ze goedkoop een flatje kunnen huren, maar ze slapen in een kamer met hun vierjarige dochter en durven voorlopig niet aan meer kinderen te beginnen. “Life… it’s not a celebration every day”, verzucht Julia dan melancholisch.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten