De Russische kerk lijkt een vrij ontspannen houding te hebben tegenover zaken als alcohol en sex. Als ik op een avond laat in de kerk van Vader Viachslav aankom zijn daar een aantal vrouwen bezig met het bevestigen van sierraden op iconen, van de kerkgangers die op vakantie zijn. Het loopt al tegen twaalven als we nog een maaltijd delen, waarbij ook rode wijn en wodka niet ontbreken. De Vader verontschuldigd zich waarachtig tegenover mij dat hij nog moet rijden en dus niet met ons kan toasten. Thuis trekt hij echter nog een fles wijn open, die tot op de bodem leeg gaat. Zijn vrouw heeft voor mij het bed van hun jongste dochter opgedekt. Ortodoxe priesters kunnen dus ook trouwen. Weliswaar mag dit maar één keer, moet de beslissing vóór de benoeming tot priester genomen worden, en kunnen alleen priesters die celibatair in het klooster leven de hoogste rang van Patriarch behalen. De Vader heeft dus gekozen voor het wereldse leven. Hij heeft drie dochters, luistert graag naar rock ’n roll en rijdt motor. Op die manier hoopt hij ook voor jongeren een positief voorbeeld te zijn. Al verzucht hij melancholisch dat hij geen films en concerten meer bezoekt sinds hij in rang gestegen is en op straat in St Petersburg als priester herkend wordt…
Ook voorbehoedsmiddelen zijn door de Orthodoxe kerk niet verboden. `Blokad’ heeft Lena me eens verteld `is allowed. But when mix, it’s not allowed. After mix it’s people, you understand?’ Ze bedoelde hiermee te zeggen dat alle middelen die bewust zwangerschap voorkomen, zoals condooms, de pil en het spiraaltje, zijn toegestaan. Abortus is verboden, evenals de morning after pil en `voor het zingen de kerk uit gaan’. Lena lachte om het Nederlandse gezegde en verduidelijkte in haar aandoenlijk gebrekkige Engels: `When men lay the water outside woman, it’s also not allowed’.
Homoseksualiteit is wel een hekel punt binnen de Orthodoxe kerk. Zowel Lena als de Vader zijn onvermurwbaar in hun opvatting dat het om die reden helemaal mis zal gaan in West Europa: Het afbrokkelen van de Christelijke principes en het uiteindelijke leeglopen van de kerk hebben volgens de Russen van Europa een vrijzone gemaakt waar nu bijvoorbeeld de Islam vrij spel heeft. Meewarig wordt ik aangekeken als ik vertel dat de Moslims in Nederland waarschijnlijk getrouwer de moskee bezoeken dan de Nederlanders de kerk. Toch moet ook Lena toegeven dat, hoewel zo’n 90 procent van de Russen zichzelf als gelovig beschouwd, maar tien procent daadwerkelijk regelmatig naar de kerk gaat. `Je zou eigenlijk eens per jaar naar Rusland moeten komen om een priester te zien’ raadt ze mij ten slotte aan. Ze lijkt blij te zijn dat ik als heideloze individualistische Europeaan mijn weg naar Rusland heb gevonden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten