Ik pas een middag op Siema, de dochter van Lena en Ilia, als één van de buurmeisjes komt vragen of we willen zwemmen. Het is een vreemd sprietig en zeer aanhankelijk meisje dat ik soms van me af moet schudden omdat ze dan mijn hand niet wil loslaten. Haar grote ogen hebben dezelfde holle en hongerige blik die ik heb gezien bij de kinderen in het weeshuis vlakbij Lezje. Ik vermoed dat het buurmeisje uit een slecht gezin komt en Lena bevestigt dit als ik er later naar vraag. Moeder en oma zijn aan de drank, vader is spoorloos verdwenen. Het meisje is verwaarloosd en asociaal. Van haar moeder krijgt ze blijkbaar vaak niet meer dan een zak snoep te eten. De kinderen in het weeshuis zijn veelal door alcoholistische ouders in de steek gelaten. Maar zij worden drie maal daags goed gevoed vanuit de grote gaarkeuken. Ze hebben echter allemaal een niet te stillen honger naar aandacht.
Siema, het buurmeisje en ik lopen langs de oever van de Neva naar een steiger tegenover de bootwerkplaats. We zwemmen er wel vaker, al moet ik zeggen dat ik roestkleurige water nooit helemaal vertrouw. Vandaag drijft er ook nog een grote olievlek tussen het riet. Ik wijs de meisjes erop maar zij zijn, onder leiding van het brutale buurmeisje, al zonder zwembandjes de rivier in gesprongen. Mijn gebrekkige Russisch maakt ze alleen maar aan het lachen, dus uiteindelijk trek ik ze boos de steiger op, waarbij de engelachtige Siema haar knie open schaaft. Gelukkig komt de moeder van Lena net langsgelopen met volle boodschappentassen en wordt de aandacht even afgeleid.
Lena’s zus Julia heeft in de gevangenis een zogenaamd `lang bezoek’ aangevraagd. Hun moeder zal twee dagen verblijven in een speciaal kamertje met keuken waar ze kan koken en haar jongste dochter eens goed in de watten kan leggen. Absoluut geen overbodige luxe in een instelling waar het menu uit voornamelijk rijst, aardappels en kool bestaat. De boodschappentassen puilen dan ook uit met vlees, zuivelproducten en verse groenten uit de moestuin. Ze vraagt ons nog een bakje frambozen te plukken. Ik doe er ook een Hollands kaasje bij dat ik als souvenir heb meegenomen.
’s Avonds komt er een telefoontje met goed nieuws. Het gaat beter met Julia, ze werkt, ze schrijft veel gedichten, ze heeft het hele kaasje opgegeten… De vader van haar jongste kind heeft weer contact gezocht en een baan als monteur gevonden in St Petersburg. Ik vertel Lena nog over het voorval bij de steiger. Siema krijgt meteen een uitbrander. Tegen mij zegt Lena: `Goed gedaan, maar soms moet je gewoon…’ en ze maakt met haar hand een slaande beweging. Ik mag dus een tik uitdelen als ik dat nodig acht! Wie niet horen wil moet maar voelen. En dat heeft zusje Julia nu wel begrepen…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten