Fortuna

Vandaag is het de naamdag van Ilia, en dus wederom reden voor een feestje. Behalve verjaardagen vieren de Russen ook de dag hoort bij de heilige waarvan zijn of haar naam is afgeleidt. Op de barbecue wordt shashlik geroosterd en de rode wijn vloeit rijkelijk. Ik maak vanavond kennis met nog meer vrienden van Ilia. Zo is daar Olga, een gezette Russin wiens borsten- waartussen natuurlijk een Orthodox kruisje bungelt- bijna uit haar decolleté rollen. Ze is zo imposant dat zelfs de stoere Pasja instinctief achteruit deinst als de luidruchtig op hem afstuift om hem te begroeten. Tegen mij gilt ze `Maar waarom ben jij zó’ terwijl ze met haar handen de omvang van onze tailles vergelijkt `en ik zó? Kom, geef dat meisje eens wat vlees op haar bord.’ De shashlik smaakt goed, `Heerlijk’ complimenteer ik Ilia. `Ach, zo ben ik nu eenmaal’ grapt hij.

Enkele glazen wijn later zit de stemming er goed in en vliegen de dubbelzinnige grapjes over tafel. Tatjana heeft bijvoorbeeld een treinkaartje nodig en Oleg zegt dat het via internet te regelen is. `Kom anders even mee, ik heb internet dan zoeken we het uit’ zegt hij met een dubbelzinnig knipoogje. `Maar ik heb ook internet thuis’ protesteert Ilia. Ik heb inmiddels in de gaten dat de preutse Russen het hardst lachen om dit soort suggestieve grappen en voeg eraan toe: `Bij Oleg is het beter, ik kan het weten, toch Oleg?’ Er wordt inderdaad hard gelachen.

Ik vraag de meisjes welke muziek op dit moment populair is in Rusland en ze besluiten me mee uit dansen te nemen. In het stadje Otradnoe is slechts één nachtclub, Fortuna, gevestigd in een bakstenen gebouw met een groot communistisch mozaïek op de voorgevel. We hebben, zoals dat hier hoort, een tafeltje gereserveerd en krijgen menukaarten met drank en hapjes gepresenteerd. De Russen zijn dol op in mayonaise gedrenkte salades, maar voor vanavond besluiten we het bij drank te houden. Olga heeft al luidruchtig de aandacht van de serveerster getrokken. `Meisje! Eén cocktail en driehonderd gram wodka alsjeblieft!’ Ook al zoiets typisch is dat een hoeveelheid wodka altijd in grammen wordt aangeduid.

De DJ bevindt zich op een verhoging boven de dansvloer die door triplex kasteeltorens wordt geflankeerd. Olga beklimt de ladder in één van de torens met een 50 roebelbriefje tussen haar borsten geperst om mijn favoriete liedje Krosjka maja (mijn kruimeltje) aan te vragen. We dansen wild tussen de andere meisjes wiens hakken zo hoog zijn dat ze slechts bescheiden stapjes kunnen maken. Het bescheiden aantal mannen in de club blijft liever vanaf de kant toekijken. Maar als er daarna een balad wordt ingezet stromen de paartjes de dansvloer op en wordt er ouderwets geschuifeld. De DJ pakt de microfoon om het nummer af te kondigen. Er wordt beleefd geapplaudisseerd.