Bij mijn aankomst op het vliegveld van St Petersburg stuit ik direct op een duister stukje Russische cultuur. Een aantal politieagenten dromt samen rondom een plastic stoeltje in de aankomsthal. Daarop zit een magere, bleke jongen met lang haar in strakke jeans, volledig van de wereld. “Nou, kom op!” sporen de politieagenten hem aan. De jongen rolt alleen maar met zijn ogen, een vage glimlach om zijn lippen. Uiteindelijk wordt hij in een haastig gebrachte rolstoel getild en afgevoerd. Ook op het station van het voorstadje Otradnoe zijn ze te vinden. Mannen die laveloos in de berm liggen, voor zich uit pratend en met een troebele blik in hun ogen. Vrouwen met besmeurde gezichten die goedkope sigaretten in tussen hun trillende verweerde vingers klemmen. Bejaarden die zwalkend en gedrenkt in urinelucht de weg naar huis proberen te vinden. Drinken is in Rusland een activiteit op zich, waaraan men zich bij tijd en wijlen volledig overgeeft. Als iemand aan de drank is (in de boeken van Dostojevski wordt het nog romantisch uitgedrukt als `aan de zwier gaan’) betekent dit vaak een dronkenschap die een aantal dagen wordt voortgezet. Totdat het geld op is of er een ongeluk gebeurt; een dronken val of vechtpartij, en de persoon in kwestie half bewusteloos op bed wordt gelegd om zijn roes uit te slapen.
Het is bijna ongelofelijk maar bij mijn vrienden hier heb juist ìk de reputatie een goede drinker te zijn. Onder luid gelach halen de Russen anekdotes op van tien jaar terug. Hoe een van de mannen een glas samagon (zelfgestookte wodka) inschonk, eraan rook en het vervolgens opzij zette omdat het te sterk was. Hoe ik daarop binnenliep en het hele glas zonder blikken of blozen achteroversloeg. Toch waren het de Russen die me hebben me leren drinken: inademen, uitademen en achteroverslaan. Onze buurman van destijds, Jura, een zware alcoholist, heeft ook nog jaren over me nagepraat. Hij schuwde het niet zijn eigen moeder in elkaar te slaan om een fles wodka en dronk spiritus als er helemaal geen geld was. Maar hij wist nog dat ìk Baltika nr9 dronk- Baltika is een biermerk dat negen verschillende bieren produceert, oplopend in sterkte…
Eén van mijn vrienden, Pavel, is priester in opleiding. `We ghave marie ghouana’ zegt Pavel op een avond met trotse pretoogjes. En jawel, daar komen een klein pijpje en een zakje wiet uit zijn tas. Priester Pavel vult het pijpje en laat het de kring rondgaan. Zijn vriendin slaat het af. Als hij bij haar blijft aandringen zegt ze ten slotte `Fuck you!’. `Dat zal niet meer gaan,’ antwoord de priester met bloeddoorlopen ogen. Ik ben verbaast over het feit dat ik hier een reputatie heb. Maar met dit verhaal heb ik Pavel wellicht een wederdienst bewezen voor als hij ooit naar Holland komt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten