De Russen vragen me vaak wat ik van China vond en hoe China zich verhoudt tot Rusland, vooruitgangs-gewijs. Het is op Russische feestjes één van de favoriete gespreksonderwerpen. Beide landen hebben natuurlijk een communistisch verleden maar gaan heel verschillend met deze erfenis om. China eert haar verleden maar maakt tegelijkertijd technologische reuzenstappen naar de toekomst. In Rusland wordt de communistische geschiedenis alleen nog leven gehouden door melancholische oudjes die men niet te serieus neemt. Door de jongeren wordt het huidige Rusland gemeten met grootmachten als China en Amerika. In zowel Rusland als China zijn de grote steden in rap tempo gemoderniseerd en blijft het enorme achterland nog steken in een schrijnende armoede.
De steden Moskou en St Petersburg zijn een wereld op zich. Groot, levendig en met een geheel eigen karakter. Weelderige kerken, theaters… Zodra je echter het centrum verlaat bereik je de voorsteden die zijn opgetrokken uit oneindige rijen grijze flats. Ook de kleinere steden, zoals Otradnoe waar ik verblijf, zien er zo uit, tot Vladivostok aan toe. Om de flats heen is dan weer een ring van traditionele houten huizen, hoewel ik helaas steeds vaker de moderne plastic imitatieplanken ontwaar. Buiten dus St Petersburg en Moskou bestaat heel Rusland uit dit soort grijze stadjes en traditionele dorpen. Natuurlijk staat ook hier de tijd niet stil, maar ik kan het niet helpen dat het me soms bijna aandoenlijk voorkomt als ik zie hoe Rusland ergens halverwege schijnt te blijven steken.
We hebben inmiddels allemaal een computer en mobiele telefoon, dus Lena en ik gaan naar het postkantoor om voor mij een Russisch nummer aan te vragen. De Russische provider MTS heeft in St Petersburg een aantal winkels en stands in warenhuizen, precies zoals je zou verwachten. Hier in Otradnoe is naast het postkantoor een ruimte afgeschermd met hardboard. Het hoekje is in haastige horizontale strepen rood en wit geschilderd en een stuk of wat reclameposters zijn met tape aan de muur bevestigd. Een wankel vitrinekastje in de hoek stelt een aantal telefoons tentoon. Het meisje achter de toonbank, hoogblond en op afgetrapte hoge hakken, lacht haar slechte gebit bloot en verkoopt ons een simkaart en internetabonnement.
Lena moet ook nog een aantal poststukken versturen. Deze procedure is vele malen ingewikkelder: omdat het aangetekende brieven zijn moet er een formulier in tweevoud worden ingevuld, de enveloppen stuk voor stuk bestempeld met een aantal stempels uit een koekblik achter de balie en tot besluit nog een heuse ouderwetse lakstempel.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten