Een appel en een mandarijn

Tijdens een treinrit van Rotterdam Centraal naar Amsterdam Amstel rond half zeven 's avonds zitten een jongen en twee meisjes, rond de dertig, druk te praten. Eén van de meisjes zit aan de andere kant van het gangpad, dus tijdens het gesprek wordt regelmatig het gangpad ingeleund. Het andere meisje heeft een zwarte actetas en zwart leren handtas bij zich. De tassen staan tussen haar voeten op de grond, haar zwart wit geblokte jas is halfopengeknoopt. Vlak na het vertrekken van de trein haalt ze een mandarijn uit de handtas die ze met een hand pelt, terwijl ze in haar andere hand als in een kommetje de partjes en stukjes schil terug legt. Druk pratend met de anderen eet ze partje voor partje de mandarijn. De vriendin waar ik zelf mee reis merkt op dat ze met volle mond praat en overal naar mandarijn ruikt. De schillen worden in een gesloten hand tussen twee andere reizigers door tot boven het prullebakje gebracht, en daarin laten vallen. Nu pulkt de eetster nog zo nu en dan een wit draadje van het vruchtvlees dat ze tussen duim en wijsvinger tot een propje draait. De twee andere reizigers verlaten al snel de vierzits en het meisje stopt het laatste partje in haar mond, schuift op naar het raam, zet haar tassen naast zich op de bank en haalt een groene appel uit de handtas. Ze neemt een paar happen die ze al pratend wegkauwt. Haar telefoon gaat en ze neemt op. Dan vergeet ze tijdelijk de appel, die langzaam lichtbruin kleurt in haar andere hand. Al telefonerend slaat ze haar armen over elkaar en houdt de appel in het hoekje tussen haar oksel en de leuning in de lucht. Als ze heeft opgehangen en met één hand de laatste helft van de appel naar haar mond brengt verstuurt ze met de andere hand nog een smsje. Het klokhuis gaat in de prullebak voordat de trein Amsterdam binnenrijdt. Tijdens het laatste stukje van de reis belt het meisje iemand op en zegt: "Ik ga er wel vast heen... ik bestel wel iets lekkers." Wat zou dat zijn? raden wij fluisterend, een banaan? Conclusie van de antropoloog: Een typisch gevalltje druk-maar-wel-gezond-hoor: de streberige stadse treineter.