Bruine boterhammen

Rond negen uur stapt op Amsterdam Amstel een net geklede vrouw met een computertas in de trein. Ik schat haar in als een Indiaas type, ze draagt een pantalon en instappers met kleine hakjes onder een halflange jas. Zodra de trein het station uitrijdt haalt ze een plastic zakje met daarin twee bruine boterhammen uit de Dell tas. Met gestrekte vingers haalt ze één boterham half uit het zakje. Ze houdt de boterham vast aan de kant die in het plastic is blijven zitten. De andere boterham bungelt heen en weer in het zakje terwijl ze eet. Het valt op dat ze het eten alleen met haar vingertoppen aanraakt, waarbij ze haar slanke vingers sierlijk gestrekt houdt, de pink in de lucht. Zelf de kruimels pakt ze elegant tussen haar vingertoppen op. Ze zit rechtop, het ene been over het andere geslagen. Tijdens het eten verstuurd ze met de andere hand een paar smsjes of laat die op haar tas rusten. Ze heeft een grijze telefoon, met headset. Het laatste hapje brood brangt ze tussen duim en wijsvinger naar haar mond, dan legt ze een knoopje in het plastic zakje en stopt het terug in een zijvak van haar tas. Ze kijkt verstoord op als er een familie bij haar komt zitten en trekt de zware zwarte tas op schoot om ruimte te maken voor een van de kinderen. Ze slaat de Metro open op de puzzelpagina, vouwt de krant strak in drieën en begint bovenop haar computertas de woordzoeker in de vullen. De vrouw verlaat in Gouda de trein, ik zie geen kans meer om haar aan te spreken voor een reflexie op deze observatie. Conclusie van de antropoloog: typisch geval ivoren-toren: de sierlijk beheerste en elitaire trein-eter.