Bob de Bouwer sandwiches

Rond een uur of tien 's ochtends kies ik een plekje in een verder lege vierzitsbank in de stoptrein. Al gauw komt er een gezin bij me zitten; een meisje van een jaar of zes, een jongen van een jaar of vier en de vader- met piekerig grijs haar en kleurige gewatteerde jas. De kinderen gaan tegenover me zitten, de vader neemt plaats naast mij en vraagt in het Engels: "Would you like something to eat? Fruit? Or a sandwich?" De kinderen knikken gretig en de vader haalt een zakje met gesmeerde witte sesambolletjes uit de grote rugzak op zijn schoot. "Kaas of Bob de Bouwer?" vraagt de vader? Het meisje kiest voor de kinderworst, kruipt met haar broodje terug op de bank en zet meteen haar tanden erin. De jongen lijkt wat teleurgesteld en vader legt uit dat de keuze aan beleg nu eenmaal beperkt is onderweg. De jongen kiest ook Bob de Bouwer en zet net zo gretig als zijn zusje zijn tanden in het broodje. Bij iedere hap vallen er wat sesamzaadjes af. "Passen jullie op voor kruimels?" waarschuwt vader. "Oops," schikt het meisje, ze slaat haar hand voor haar mond en gaat snel rechtop zitten, het ene been over het andere. De jongen negeert de waarschuwing, blijft in onderuitgezakte houding met zijn benen bungelen en vraagt met volle mond hoe lang de reis nog duurt. Het valt me op dat hij niet gecorrigeerd wordt. Als zijn zusje zich in het gesprek mengt krijgt zij te horen dat zij met volle mond niet te verstaan is, waarop ze weer snel haar hand voor haar mond slaat. Het jongetje pulkt ondertussen pitjes van zijn broodje die op zijn spijkerbroek blijven liggen en biedt zijn vader met volle mond een hapje Bob de Bouwer aan. "Mmmm... delicious!" zeggen ze in koor (de favoriete uitroep van een pratende rugzak uit een kinderserie). Het meisje heeft haar broodje op, de jongen speelt nog wat met het laatste stukje en klopt ten slotte ook de kruimels van zijn broek. "Where is Red Panda?" vraagt de vader ineens. Het meisje blijkt haar knuffel te zijn vergeten bij de bank en wordt lichtelijk onrustig. Gelukkig belt vader meteen de bank en wijst het meisje op de voordelen: Als Red Panda vanacht in de bank moet blijven kan hij al het geld meenemen! Het meisje lacht gelukkig weer en ik moet ook lachen- waardoor ik ineens medoe in het gesprek. De vader biedt de kinderen- en ook mij- nog iets te eten aan. Zij een mandarijn, die haar vader netjes voor haar pelt, en hij een banaan. Ik vertel over mijn veldwerk en de reden waarom ik geinteresseerd ben in het onderwerp: het vermeende banaan-in-de-trein taboe. De man zegt dat hij eigenlijk alleen valt over stinkende patat en dat hij juist van de Nederlanders heeft geleerd om onderweg altijd iets te eten mee te nemen. Hij houdt de rugzak voor me open, die vol zit met broodjes en nog meer fruit. Het jongetje knielt neer voor het kleine prullebakje om de schil netjes weg te gooien en wil daarna nog een appel. In Breukelen verlaat de familie de trein. "It was nice to meet you" groet de vader, het meisje zwaait en de jongen zegt niets. Als vader hem aanspoort om te groeten roept hij vanaf het balkon nog heel hard: "Daag!" Conclusie van de antropoloog: A case of all-for-the-kids: de lunchtrommel van moeder trein-etertjes.