Chips en Autodrop

Als de trein rond tien voor zeven 's avonds Gouda uitrijdt verspreidt zich de geur van warm eten door de coupé. Stoofschotel ofzo. Als ik echter in de spiegeling van het raam de eter in de bank voor mij ontwaar, blijkt het om een minizakje chips te gaan. Sweet Chilli of barbequesaus denk ik. De eter, een man van rond de dertig met bril en slordig kapsel, eet het hele zakje met één of twee chipjes tegelijk in tien minuten leeg. Dan gooit hij het zakje weg, klopt de kruimels van zijn G-star jas en pakt een mobiele telefoon uit zijn schoudertas met groot oranje logo. Een kwartier lang blijft hij druk smsen en in zijn handen wrijven, zijn voeten komen echter niet van hun plaats. Als de trein staion Woeren verlaat is de geur uit de coupé verdwenen en zie ik in het raam dat de man nu iets anders uit een zakje eet, een soort borrelnootjes, maar zwart. Na vijf minuten onderbreekt hij het eten om zich weer een tijdlang op zijn telefoon te richten. Hij heeft ook een walkman opgezet. Het zakje staat op het treintafeltje maar de weerspiegeling verraad nog niets van wat erin zit. Bij Abcoude is het zakje op en weg gegooit, en de man wringt nog wat onrustig in zijn handen en verlaat op Amsterdam Amstel de trein. Veldwerker als ik ben werp ik voordat ik zelf uitstap nog een snelle blik in de prullebak om het mysterie te ontrafelen: chips en Autodrop- Thai Sweet Chili en Motoragent Zwartmans. ["...en als je dan poolshoogte gaat vaststellen, met alle respect, dan blijkt tien van de negen keer dat de inzittende Autodrop aan het verordenen is..." briest het Brabantse cartoon-agentje in de reclamespot.] Conclusie van de antropoloog: Een typisch geval van doe-es-gezellig: de naar vertouwde afleiding zoekende trein-eter.