Trein-eters die willen reageren:
Graag schrijven naar sterre-mg@moscowmail.com

Drie boterhammen

Rond tien uur 's ochtends pakt een donkere jongen met krulletjes en bril een plastic zakje met gesmeerde boterhammen uit zijn computertas. De trein vertrekt juist vanaf Amsterdam Centraal. De jongen heeft zijn benen over elkaar geslagen en leest een krant. Onderwijl eet hij de drie boterhammen uit het zakje op. Ik ben er steeds beter op gaan letten hoe de eters hun broodjes vasthouden. Deze jongen, halverwege de twintig, houdt de boterhammen losjes tussen zijn vingers, bijna alsof hij een sigaret vasthoudt. Als de boterhammen op zijn zet hij beide voeten op de grond en leest steunend op zijn knieën de krant uit. De trein nadert station Amsterdam Amstel. De jongen niest, veegt halfslachtig met zijn hand langs zijn jas en pakt dan de computertas. Conclusie van de antropoloog: typisch gevalletje young-professional: de streetwise treineter die net begonnen is de sociale ladder te beklimmen.

Bier en Pringles

Het is zondagavond en een uur of zes als ik op station Rotterdam Alexander in de trein stap. Het is druk en omdat er nauwelijks zitplaatsen vrij zijn loop ik door naar de volgende coupé. Vanaf het balkon klinkt luide Arabische muziek- het zijn twee tienerjongens met een mp3-speler. Ik vind een plaatsje in de volgende coupé, waar de muziek nog steeds goed te horen is. Dat vinden ook de man en vrouw in de vierzitsbank naast me. De vrouw schuift een paar keer richting het gangpad om te kijken waar de muziek vandaan komt. "Wel hard hè?" fluisterd ze naar de man. Als ze weer op haar plaats bij het raam gaat zitten schikt ze even haar jas- waarop ze zit. Nu zie ik dat er een busje Pringles op het tafeltje staat, en van de man een halve literblik Heineken. Terwijl de man en de vrouw doorpraten alsof ze een afspraakje hebben aan de bar, vist zij met gestrekte vingers de chipjes een voor een uit het kokertje en kauwt zachtjes terwijl ze de kruimeltjes van haar borst klopt. Hij neemt zo nu en dan een grote slok, op de plaats waar zijn duim het blik raakt zit er een deuk in. "Maar we reizen toch best goed zo?" vraagt de man. De veldwerker krijgt sterk de indruk dat de man in principe een ontspannen persoon is- maar zenuwachtig wordt van de hautaine houding van zijn afspraak. Die gooit net het lege busje weg, waarbij ze haar hand zo ver mogelijk van het prullebakje verwijdert houdt. Het stel verlaat de trein in Woerden. Conclusie van de antropoloog: een typisch gevalletje business-class: de hautaine, bevooroordeelde en ongemakkelijke trein-eter, die duidelijk niet in haar elemant was.

Geen

Als ik rond half acht 's ochtends in de trein richting Rotterdam zit is er voor het eerst niemand binnen mijn gezichtsveld aan het eten. Ik drink een cappuccino, de vrouw van midden dertig tegenover me drinkt ook koffie en leest een boek. Verder zit een tienermeisje met haar telefoon te spelen, een meisje van rond de twintig leest een boek en een man rond de dertig luistert naar muziek via een koptelefoon terwijl hij de krant leest. Conclusie van de antropoloog: tijd voor de analyse....

Rantsoen

Het is nog donker buiten als de trein rond half zeven 's ochtends uit Woerden vertrekt. Een grof gebouwde man in lange officiersjas en zware werkschoenen ploft neer in een lege vierzits bank. Ik schat hem rond de veertig. Hij vouwt een krant open, legt die op de bank tegenover hem en een boterhamzakje met twee gesmeerde boterhammen op het tafeltje ernaast. De man zit wijdbeens en steunt met zijn ellebogen op zijn knieën terwijl hij de krant leest. In deze houding neemt hij bijna de hele vierzits in beslag. Met grote happen eet hij achter elkaar de boterhammen met worst op. Terwijl hij de laatste hap in zijn mond heeft verstuurd hij nog een smsje, de telefoon lijkt opvallend klein in de grote mannenhanden. De man ziet nog een stukje worst op de rug van zijn hand kleven en stopt dat in zijn mond. Dan mindert de trein vaart voor station Gouda, de man pakt in één beweging zijn spullen van de bank en loopt de coupé uit. Conclusie van de antropoloog: typisch geval soldaten-rantsoen: de stoere doelgerichte trein-eter.

Twee belegde boterhammen

Het is pas 7 uur 's ochtends. Ik schrik op als ik vanuit mijn ooghoeken ineens iemand zie eten. Het is een vrouw met kort blond haar en een bril. Haar zwart wit geruite jas hangt aan het haakje naast haar in de vierzitsbank. Ik vermoed dat ze in Duivendrecht is ingestapt, maar ik heb haar niet horen binnenkomen en ook geen eten zien of horen pakken. Als ik haar eventjes observeer zie ik hoe ze uit haar zwarte kantoortas een plastic zakje met een tweede boterham pakt. Ze beweegt daarbij slechts de vingers van één hand om de rits een heel klein stukje open zetten en het plastic zakje erdoorheen te trekken. Geen wonder dat ik niets heb gehoord. De boterhammen zijn neutraal belegd met kaas lijkt het, hoewel zich ook even een subtiele eiergeur door de coupé verspreidt. De vrouw zit met gekruisde benen bij het raam en kijkt met een strakke blik in de verte terwijl ze eet, haar houding is van de rest van de coupé afgekeerd. Ze eet snel en netjes met een dichte mond. Na het eten blijft ze naar buiten staren. Ik vraag of ik van haar een pen mag lenen. "Ik heb er maar één," zegt ze "en die heb ik straks nodig. Maar je mag wel even iets opschrijven." Ik neem de pen aan en maak notities terwijl de vrouw nog haar mond leegmaakt. Dan poetst ze met een doekje haar bril schoon en wringt in haar handen tot de knokkels licht kleuren. Ze komt wat krampachtig over. Met een glimlach in mijn richting vraagt ze de pen terug, schrijft met wijd uitgestoken elleboog een halve pagina in een schrift vol en gaat vervolgens de krant lezen, terwijl ze de pen stevig vast blijft houden totdat de trein de eindbestemming Rotterdam bereikt. Conclusie van de antropoloog: typisch gevalletje van alle-touwtjes-in-handen: de effeciente, beheerste en controlerende trein-eter.